|
|
March 06
- เวลาล่วงเลยไปเกือบสามปี หรือเกินกว่านั้น ฉันกลับมาที่นี่อีกครั้ง เมืองจำปาสัก เมืองที่ตั้งอยู่บนพื้นดินริมแม่นำ้โขง เมืองที่เคยเจริญรุ่งเรือง แม้ว่าห้วงเวลานั้นจะผ่านผันไปแล้วก็ตาม ความเป็นเมืองเก่ายังคงมีเสน่ห์อย่างขรึมขลัง จำปาสักเป็นเมืองหนึ่งในสิบเมืองของแขวงจำปาสัก ซึ่งอยู่ทางตอนใต้ของระเทศลาว หากใครได้อ่านเรื่องดอกฟ้าจำปาสักของหลวงวิจิตรวาทะการ ย่อมเคยผ่านตากับเมืองนี้ เมืองเล็กๆเมืองนี้ปัจจุบันอย่างที่บอกไว้ก่อนหน้าว่าโทรมทรุดลงจากความรุ่งเรือง แต่ทว่าสภาพของเมืองยังคงเป็นระเบียบเรียบร้องและสวยงามอย่างที่ควรจะเป็น อาจจะเพราะฉันไม่เคยเห็นความรุ่งเรืองของอดีต ฉันจึงรู้สึกว่า ณ ปัจจุบัน เมืองนี้เป็นเมืองที่น่าอยู่
- เมื่อก้าวเท้าออกจากเรือเล็กที่พาล่องข้ามลำน้ำโขงที่กว้างใหญ่ ฉันเข้าสู่ตัวเมือง ยืนอยู่บนถนนที่ทอดยาวไปสู่ศาสนสถาน วัดพู ซึ่งเป็นศาสนสถานอันสำคัญและมีชื่อเสียงของประเทศนี้ ความสำคัญในแง่ของความสามารถของคนโบราณที่ผสานตัวเองปรับแปลงพื้นที่ให้เข้ากับธรรมชาติ จนฝรั่งตานำ้ข้าวที่เคยล่าอาณานิคมต่างยกย่องให้เป็น มรดกโลกทางวัฒนธรรม แต่ก่อนที่ก้าวย่างสู่ถนนสายนี้ฉันขอเล่าอะไรบางอย่างระหว่างทางสักเล็กน้อย เส้นทางที่เราเดินทางจากประเทศของเรา เริ่มต้นที่ จ.อุบลราชธานี ไปสู่ อ.ช่องเม็กสุดเขตชายแดนของเรา แล้วต่อข้ามไปยังเมืองปากเซ เมืองศูนย์กลางการค้าที่สำคัญของแขวงทางตอนใต้ของลาว รถโดยสารชั้นหนึ่ง อบลขปากเซ สนนราคาค่าเดินทาง 200 บาท ไม่แพงเกินไปสำหรับความสะดวกสบายที่ได้รับ เมืองปากเซ เพียงแค่ปีเศษที่เคยผ่านดูเจริญรุ่งเรือง ตึกรามบ้านช่องแผ่อาณาเขตออกไปเรื่อยๆ ที่ยังสร้างอยู่ก็มีมาก ผู้คนพลุกพล่านบริเวณตลาดใหญ่เมืองปากเซ "ตลาดดาวเรือง" ใครก็ตามจะต่อรถโดยสารล้วนต้องผ่านตลาดนี้ทั้งนั้น ฉันและเพื่อนร่วมทางได้รถไปจำปาสักเป็นรถสามล้อ คนขับชื่อสุพิ ผิวคล้ำปากหนักพอสมควรแต่ไม่เรื่องมาก ราคา 500 บาทที่ยื่นข้อเสนอมาพอรับได้เราจึงเดินทางไปกับเขาจนกระทั่งถึงบ้านม่วง ในสองคั้งที่ผ่านมาฉันมีความรู้สึกว่าโชเฟอร์รถในลาวจะค้ากำไรมากขึ้นเรื่อยๆ แต่กระนั้นหากตกลงราคาก่อนแล้ว คนขับจะเป็นผู้ที่ไว้เนื้อเชื่ือใจได้ ยกเว้นเสียแต่รถของเขาจะเกเร และเราก็โดนอย่างนั้นเข้าจริง เพียงถึงหลักแปด(หลักกิโลเมตร) รถสามล้อที่วิ่งฉิวเมื่อครู่ก็เริ่มสำลัก และหยุดนิ่งลงจนต้องแก้ไขกันถึงสามครั้ง เป็นที่น่าวิตกกับระยะทางข้างหน้าอีก 26 กิโลเมตร แต่เราก็ไปถึงท่าเรืองบ้านม่วงได้โดยสวสัดิภาพ เวลาดูเหมอนว่าจะเอื่อยช้าสำหรับที่นี่ ถ้าเราไม่กังวลกับมันมันย่อมทำอะไรเราไม่ได้
- เมื่อถึงบ้านม่ววงแทนที่เราจะนั่งเรือบั๊กที่เป็นแพขนานยนต์ เรากลับเลือกเรือเล็กเพราะคำนวณความต่างของค่าใช้จ่ายแล้วพบว่ามันถูกกว่ากันถึงสิบบาท เรือลำเล็ก ผู้โดยสารหนักกว่าสามร้อยกิโลกรัมกับกระแสนำ้ที่ไหลเชี่ยว เมื่อเราอยู่กลางแม่นำ้โขง ระยะห่างสองฝั่งที่เคยดูใกล้ด้วยการประเมินจากสายตา กลับมีระยะยาวไกลกว่านั้นมากนัก และยิ่งมากขึ้นเมื่อเราพบว่าเรือลำนี้เป็นเรือที่คดไม่ได้ลักษณะเรือกติ ซึ่งพร้อมที่จะล่มลงได้ เราไม่สามารถขยับเปลี่ยนท่าทางได้เลย เพราะเพียงเล็กน้อยเราอาจจะลงไปเป็นผีเฝ้าแม่นำโขง เมื่อผ่านพ้นมาได้เราต่างนึกว่า ความต่างของเงินแค่สิบบาทเท่ากับความต่างของเป็นหรือตายได้ สิบบาทสี่ชีวิตก็เป็นสี่สิบบาทไม่แพงอย่างที่คิด
|
Tools 
